انسان گرایی

انسانگرایی سکولار یا اومانیسم سکولار، فلسفهای است که بر پایهٔ خرَد، اخلاقیات و دادگری است؛ و بهطور ویژه، هر گونه پایهٔ فراطبیعی و مذهبی برای اخلاقیات را رد میکند. به نظر اومانیستهای سکولار، اخلاقیات، ارتباطی با دین ندارد؛ مانند انواع دیگر اومانیسم، اومانیسم سکولار، بر روی روشهایی که به زندگی شاد آدمی میانجامد تأکید میکنند.

واژهٔ انسانگرایی سکولار در قرن بیستم برای روشن کردن تفاوت آن با انسانگرایی دینی درست شد. یک مفهوم مشابه «انسانگرایی علمی» است که ای اُ ویلسون زیستشناس مشهور آن را چنین توصیف کردهاست: «تنها جهانبینی که با افزایش دانستنیهای دانش دربارهٔ جهان واقعی و قوانین طبیعت میخواند». انسانگرایی سکولار بهطور ویژه مورد توجه بیخدایان، ندانمگرایان، آزاداندیشان، خردگرایان، تجربهگرایان، شکگرایان و مادهگرایان است. انسانگرایی سکولار از چند جهت با انسانگرایی دینی متفاوت است.

برتراند آرتور ویلیام راسل، فیلسوف، منطقدان، ریاضیدان، مورخ، جامعهشناس، برنده جایزه نوبل و فعّال صلحطلب بریتانیایی بود که در قرن بیستم زندگی میکرد.

راسل، یکی از پیشتازان فلاسفه در قرن بیستم، محسوب میشود و «جنبش مخالفت با آرمانگرایی» را در اوایل قرن بیستم، رهبری میکرد. از وی، به همراه گوتلوب فرگه و لودویگ ویتگنشتاین، به عنوان بنیانگذاران فلسفهٔ تحلیلی یاد میگردد.

برتراند راسل، یک فعال ضد جنگ و نیز، مخالف امپریالیسم بود که به دلیل عقاید صلحطلبانهاش در طول جنگ جهانی اول، از دانشگاه اخراج شد و به زندان افتاد. او مخالف آدولف هیتلر، منتقد تمامیتخواهی استالین، معترض درگیری آمریکا در جنگ ویتنام و همچنین از حامیان خلع سلاح هستهای بود. وی در سال ۱۹۵۰، به پاس «آثار متعدد در حمایت از نوعدوستی و آزادی اندیشه»، برندهٔ جایزه نوبل ادبیات گردید.

دسته بندی :