تاريخچه هوش سازماني

واژه هوش از اواخر قرن چهاردهم براي توصيف افراد، از قرن نوزدهم به بعد براي توصيف حيوانات و از دهه ۱۹۶۰ براي توصيف ماشينها و ابزار مورداستفاده قرارگرفته است. در اواسط قرن نوزدهم روانشناسان به موضوع هوش توجه علمي نشان دادند تا تفاوتهاي تواناييهاي ذهني را تبيين و پيشبيني كنند. برخي روانشناسان، هوش را قابليت عمومي درك و استدلال ميدانند كه به شكلهاي گوناگون جلوهگر ميشود. بينه معتقد بود كه هوش يك قوهي ذهني بنيادي است كه تغيير يا فقدان آن بيشترين اهميت را در زندگي عملي انساندارد. اين قوه ذهني همان قضاوت است كه گاه از آن تحت عنوان عقل سليم، عقل عملي، ابتكار و توانايي انطباق با شرايط ياد ميشود و درست قضاوت كردن، درست استدلال كردن، فعاليتهاي بنيادين هوش هستند. ديويد ركسار معتقد بودند هوش عبارت است از مجموعه يا كل قابليت فرد براي فعاليت هدفمند، تفكر منطقي و برخورد كارآمد با محيط. (جمشیدي و ملکی، ۱۳۸۹).

- روبرت گراندايك[1] در دهه ۱۹۳۰ دربارهي مفهوم هوش اجتماعي صحبت كرد. ديويد وكلر[2]، كه در دهه ۱۹۴۰ بين عوامل عقلاني و غيرعقلاني هوش تمايز قائل شد. و هاوارد گاردنر[3] كه در دهه ۱۹۸۰ نظريه هوشهای چندگانهي خود را مطرح نمود. در سال ۱۹۸۷ فردي به نام جي. پيهابر[4] براي اولينبار در يك كنفرانس بينالملل در هاوايي كه در رابطه علوم سيستمي برگزارشده بود و در مورد سازمانهاي هوشمند سخن گفت و بعدازآن، تي، ماستودا[5] در سال ۱۹۹۲ رويكردي كلي را در رابطه باهوش سازماني مطرح نمود .در سال ۱۹۹۶ ماري آن گلین [6] در مقالهاي بررسي رابطه هوش فردي و هوش سازمانی را ارائه نمود و بعد در سال ۱۹۹۷ ويليام هدال[7] تعريف عملكرد شناختي سازمانهاي هوشمند را بررسي نمود و در سال ۱۹۹۹ استون هاوس[8] و پمبرتون[9] مدلي را براي ايجاد سازماني هوشمند ارائه دادند. جي ليبو وتيز[10] در سال ۲۰۰۰ كتابي با عنوان «ايجاد هوش سازماني» به چاپ رساند. دراواد ماتسون[11] در سال ۲۰۰۱ نيز مدلي از هوشسازماني ارائه دادند. در سال ۲۰۰۳ كارل البرشت[12] كتابي با عنوان «قدرت افكار در محیط کار» و يا هوش سازماني در عمل منتشر نمود. در سال ۲۰۰۵ فردي به نام ماركوس[13] كتابي با عنوان «موسسات هوشمند» به

چاپ رساند كه بيشتر بر هوش مصنوعي تأكيد داشته و با مفاهيم مطرحشده از هوش سازماني در كتابها و مقالات فوقالذكر متفاوت بود.

دسته بندی :
برچسبها: حسابداری