وضعیت یک هافبک دفاعی

وضعیت یک هافبک دفاعی

هافبک یا بازیکن میانه یا بازیکن میانی، در فوتبال، بازیکنی است که جایگاهش بین مدافع و مهاجم است. برخی از هافبکها گرایش دفاعی دارند، گروهی در کمربند میانی زمین بازی میکنند، گروهی گرایش هجومی دارند و عدهای هم بهعنوان یار آزاد حق بازی در تمام مناطق میانی زمین را دارند. اکثر مربیان از حداقل یک بازیکن به عنوان هافبک تخصصی در ترکیب خود استفاده میکنند که نقش اصلی آن تخریب بازیسازی تیم حریف است در حالی که ممکن است با افزایش تعداد هافبکها نقشهای تخصصیتری بگیرند.

هافبک دفاعی یا تخریبگر (Holding midfielder) دفاعیترین هافبک است که تقریباً همه خصوصیات یک مدافع را دارد، با این تفاوت که کمی جلوتر از خط دفاعی بازی میکند و هدف اصلی آن بیشتر دفاع از دروازه خودی است تا حمله به دروازه رقیب. هرچند معمولاً برای این پست از هر دو عبارت هافبک دفاعی و تخریبگر استفاده میشود ولی هافبک دفاعی تفاوتهایی نیز با تخریبگر دارد، که مهمترین این تفاوتها در ایناست که تخریبگر لزوماً باید از تواناییهای فیزیکی و قدرت بدنی بالا برخوردار باشد در حالی که یک هافبک دفاعی میتواند کوتاه قامت ولی جنگنده باشد، تفاوت دیگر در این است که هافبک دفاعی از تواناییهای تکنیکی و پخش توپ بیشتری برخوردار است و حتی میتواند در مواقعی به عنوان هافبک میانی کاذب به بازی گرفته شود.

در واقع بازیکنان هافبک کناری باید نیازمندی های سه پست مختلف فوتبال را در اوقات مختلف یک مسابقه برآورده سازند. به عبارت دیگر آن ها در سه پست مدافع کناری، هافبک کناری و مهاجم گوش انجام وظیفه می کنند. قبل از هر چیز آن ها باید توجه خود را بیشتر روی جنبه دفاعی تمام این پست های فوتبال متمرکز کنند.

- هنگامی که بازیکنان حریف توپ را در اختیار دارند، آن ها از منطقه دروازه و فضاهای داخلی محوطه جریمه محافظت می کنند.

- دارای سرعت و استقامت بسیار خوبی هستند.

- هنگامی که حریف در نیمه زمین خود توپ را در اختیار دارد، آن ها وضعیت های پوشش دفاعی خوبی را به وجود می آورند.

- پاس های بلند خوبی برای هم تیمی های خود ارسال می کنند.

- بدون مرتکب شدن خطا، می توانند بازیکنان حریف را کنترل و از بازی خارج کنند.

- زمان درگیرشدن با حریف و دفاع تأخیری را خوب تشخیص می دهند.

هافبک های دفاعی معمولا از نظر قدرت بدنی در شرایط عالی هستند، معمولا بلندای قامت نسبتا خوبی دارند، قدرت شوت زنی آن ها بی همتاست، جنگندگی در بازی آن ها موج می زند و در نتیجه می توانند رهبران فوق العاده ای در زمین باشند. در نگاه اول شاید حضور بازیکنی با خصوصیات کاملا دفاعی یک خط جلوتر از مدافعین کمی مضحک و ”احمقانه“ به نظر برسد اما باید ریشه پیروزی ها و موفقیت تیم های بزرگ را در ساق های پای هافبک های دفاعی آن تیم جست.

عمده وظیفه هافبک های دفاعی مخرب در قدم اول خنثی کردن حملات حریف است. در این زمینه خدیرای آلمانی و سولی مونتاری غنایی را می توان سرآمد بازیکنان حاضر دانست. هافبک های دفاعی مطلق بیشتر در کارهای دفاعی عصای دست مدافعان هستند. مایکل کریک و سرخیو بوسکتس را می توان اعضای این دسته قلمداد کرد. هافبک های دفاعی تاخیری وظیفه بسیار مهمی دارند، آن ها سعی می کنند تا با حضور خود ضد حملات حریف را به گونه ای به تاخیر بیندازند تا بازیکنان هم تیمی بتوانند در دفاع اضافه شوند. شاید بهترین افراد در این زمینه ماسکرانو، ادگار داویدز و نایجل دی یونگ باشند. البته دی یونگ را می توان مخرب نیز به حساب آورد. در پایان هافبک های دفاعی خلاق قرار می گیرند که علاوه بر خصوصیات دفاعی پایه ریزی و طراحی حملات را تیز بر عهده دارند. پیرلو، ژابی آلونسو، لوکا مودریچ و ریکاردو مونتولیوو را می توان بهترین نمونه ها دانست. البته با کمی اغماض و چشم پوشی فرانک لمپارد و ژاوی هرناندز را نیز می توان در این دسته جای داد. نکته قابل توجه در مورد هافبک های دفاعی خلاق و تاخیری این است که این دسته از بازیکنان ضرورتا بازیکنان بلند قدی نیستند و بیشتر از هوش و بازی خوانی خود در انجام وظیفه شان کمک می گیرند. ماسکرانو، ژابی آلونسو، پیرلو و مونتولیوو را در نظر بگیرید. این بازیکنان کمتر خود را در جنگ های میانه میدان در گیر می کنند و بیشتر تلاش شان بر این است که با استفاده از جاگیری مناسب حمله حریف را خنثی کرده و پایه ریز ضد حملات تیم شان باشند.

اگر بخواهیم به انگلستان نگاهی بیندازیم گزینه های زیادی خواهیم دید که سرآمد آن ها رامیرس، مایکل کریک، یحیی توره، گرث بری، مارون فلینی، لوکاس لیوا و ساندرو هستند. چند سالی است مایکل کریک نقش خود را در منچستر یونایتد به خوبی ایفا می کند. قدرت تکل زنی بی نظیر و اضافه شدن به دفاع خصوصیاتی است که مایکل کریک را به یک از عناصر مهم موفقیت منچستر یونایتد در سالیان اخیر تبدیل کرده است. در فصل گذشته کریک 34 بازی را از ابتدا آغاز کرد (تنها روبین فن پرسی بود که از این حیث کارنامه بهتری از کریک به جای گذاشت) و موفق شد 28 بازی را با پیروزی پشت سر بگذارد. آمار وقتی شگفت آورتر می شود که نگاهی دقیق تر به آمار وی بیندازیم: کریک در 13 بازی از آن 35 بازی آمار فوق العاده صد در صد تکل زنی صحیح را به جای گذاشت. اگر منچستر در فصل گذشته موفق شد در 55 بازی دروازه خود را بسته نگه دارد یکی از ستون های این موفقیت مایکل کریک بود.

رامیرس با انرژی پایان ناپذیرش شناخته می شود. هواداران فوتبال وقتی هافبک ملی پوش برزیلی را روی نقطه پنالتی حریف می بینند باورشان نمی شود. رامیرس گل های مهمی برای چلسی به ثمر رسانده است و هنگامی که صحبت درباره او به میان می آید نکته ای که دیرتر به ذهن خطور می کند هافبک دفاعی بودن اوست. بازی کردن در جایگاه هافبک دفاعی به این معناست که بازیکن کمترین گل زده ممکن را در کارنامه خواهد داشت. رامیرس در بحث دفاعی موفق شد 76 درصد از تکل های خود را به درستی انجام دهد و بیش از 60 درصد از 335 دوئل خود را پیروز شود. با حضور رامیرس یک بعد دیگر نیز به ابعاد دفاعی چلسی اضافه شد.

حضور هافبک های دفاعی در دیگر لیگ ها نیز کاملا به چشم می آید. در اسپانیا خدیرا در رئال مادرید، سرخیو بوسکتس در بارسلونا و تیاگو در اتلتیکو مادرید حضور دارند. سری آی ایتالیا نیز بازیکنان بزرگی همچون دانیله ده روسی، پل پوگبا، نایجل دی یونگ، گوکان اینلر و استبان کامبیاسورا در خود می بیند. بوندس لیگای آلمان آغوشی برای بازیکنان توانایی چون باستین شوان اشتایگر، سیمون رولفس، خاوی مارتینز، اسون بندر و لوئیز گوستاوو است. در فرانسه نیز آلو دیارا، تیاگو موتا و بلز ماتوئیدی بازیکنان شاخصی هستند.هرچند عده ای از کارشناسان حضور هافبک های دفاعی مطلق، مخرب، و تاخیری را در فوتبال طاعون این ورزش بزرگ می دانند اما نکته ای که نمی توان آن را انکار کرد موفقیت تیم هایی است که از حضور این بازیکنان سود می برند.

دسته بندی :